X
تبلیغات
سروده های من

سروده های من

در این وبلاگ سروده های من را می خوانید .

 

 

    درفقدان گل پرپرم دردانه دخترم  مرجان عزیزم

                                             

باورم شد سفرازخلق به حق و ازکثرت به وحدت

باورم شد هیچ موجودی سزاوارپیوندودلبستگی نیست که به هرآنچه غیرازخدادل

بستیم شکستیم واینک بادلی شکسته وتنی خسته ازکلیه ی عزیزان وسروران

گرامی که درغم فقدان فرزنددلبندم همدردوهمراهم بودندودراین مصیبت وارده این بنده

 ی حقیرراتسلای دل بودندتقدیروتشکرمی کنم وصمیمانه ازعمق وجودبرایشان آرزوی

سعادت مینمایم وخداراشاکرم به خاطردوستان مهربانی که فاصله هاراطی کردند

تادلهایشان راازدریای التفات به موج بیقرارآرزوبرسانندپس حتم داشته باشندکه

قراری داده ام تاهستندباشم وتمرین آرامش کنم.یکباردیگرازتمامی دوستان

تشکرمیکنم امیدکه قصوراین حقیررابه بزرگواریشان ببخشند.

 

                                                                                    ومن ا...توفیق

                                                                                         آذری فر

 

سیرمانی که ندارد دل تنگم بی تو....

بازهم نوشیدم

شربتت را در  دم

زعفرانی دیگر

گله ی اشک زدم

بوته ی  دامن را

یک سپیدارتو را پرده زدم 

هستی از در آمد

 به بغل نام تورا زمزمه کرد

یاس با عشق مرا خواند نگاه

فاطمه ساز دلش را زد کوک

خانه پرشدازتو

با ورود مهتاب

طیف ها روی بلور

لرزیدند

دل من باز تورا فال گرفت 

غصه رابلیعیدم تا نگیرد طوفان

پدرت می دزدید نم نمک باران را

وصفا میپاشیدخنده راروی صدا!!

آرزو را درشب

اول ماه رجب!

به کجا ها بردی...............................................................................................................................

یک سال گذشت از غم پرواز بهارم

انگار /که  عمریست از او فاصله دارم

پیچیده صدای قدمش توی سرم باز

تومارشده مشق نگاهش به سه تارم

گرم است زمینی که  به پهلوزده اورا

سنگین شده دستان هوای روزگارم

یادش زده آتش بوجودم که  سرودم

زخمی نمکپاش قدر   قدرت  دارم

ناپختگی ام داد به دستم  نمک حق!

ری کرد به تن بوی دم ناله ی زارم

درحسرت جانانه دلم سوخته ازته

آتشکده ی آذری ام >سوزوشرارم

انگار که عمریست ندیدم گذرجوی

رودم شده خشک وزده آفت بتبارم

بیت الحزن شعردلم قافیه راباخت

از گام به بامش به چه سبکی بشمارم

عین الرجبیون کجایید بیایید بیایید!!!

رفت از کف دریای دلم تاب وقرارم

مرغ ملکوتم زده پر باز نگشته

صد دامن آرزو  از او خاطره دارم

 

التماس دعا برای شادی روح مانایادم مرجان شاهسون رحمه الله من قرا الفاتحه مع الصلوات

 

                                                 باتشکر فراوان از استادعزیزم مهدی آخرتی 

                                                           که همیشه حرفی برای گفتن دارد.

نوشته شده در جمعه بیستم اردیبهشت 1392ساعت 20:22 توسط آرزو|

 

حضرت حافظ فرموده:

"دردلم بود که بی دوست نمانم هرگز

چه توان کرد که سعی من ودل باطل بود "

 

واین هم از دل تنگ من:

 

 

 

وقتیکه دلم تنگ شداز بی روحی!

صبر آمد وریشه زدمراباکوهی

دستی که تورا برد بسوی بالا

می زدبه سرم  هواهوا انبوهی...............................................................................................................

 

پای در کفش بزرگان...

روی فرش  تب ریز!!!!

گام هایت می  زد

روی سالن >پرواز

یخ دلها ازداغ

روی دریا کف کرد

بی توماهی چه  غریب !

عضلاتش سرشد

غزلم روی حباب

و......................................................................................................................................................

 

 

سبزه هایت امسال پشتشان پرشده بود

از گره های نخورده در تو

سمنوی حسن آبادی ها مثل هرسال نبود

سنجد وسرکه وسیر وسرطان

سکه  بی شیرآمد...

توزدی خط همه را

من فرو ریختم  از قدرت تو

نفسم گیر نداشت >تا بگیرد آهم

بگذر....

می گذرد....

تاسرودی دیگر................

 

 

بخوانید     «الهه فیاضی عزیزم»را

 

دخترگلم  پریسا  بادلنوشته ای منتظرنگاه گرم شماست :

 

 http://hedye91.blogfa.com/

      راستی دوستان  «جشنواره تولید کتاب های صوتی»یادتان نرود

به زودی تصویر مرا در حال ضبط صدا درفرهنگسرای عطار خواهیددید>سعادتی بود تادرخدمت استاد عزیزم

آقای حسن آذری مدیریت وبلاگ سپیده دمی که بوی لیمو می دهدباشم.

      

 

 

 

نوشته شده در شنبه سی و یکم فروردین 1392ساعت 0:53 توسط آرزو|

 

ازشماخوبان می خواهم که برای فرزندان نابینای

میهنمان به آدرس ذیل مراجعه کنید  

«جشنواره تولید کتاب های صوتی»

 

بوتوون داغدارآنالارا

بالالارا

تسلیت عرض ادیرم

.گنه آغلاتدی منی اصغریمین اووخلاماسی

 

ربابین دوشلرینین سوتلی یلین یات ماماسی

گزلریم گاندی گنه غم یوکی اولدی اوورگیم

 

بیلمیرم توویدی مگر قاسمین آیاکی یاسی؟؟؟

گلدی بیربیریادیما داغلی آنالار اوورگی

 

یاس توتیپ یاندی یاهاقلار > اله گالدی خیناسی

هر یارا تووختا سادا دیل یاراسی توختاماییب

 

ددیلر وردی جواب آیا؟طبیین داواسی؟؟؟

سوزیمین مطلبین آل ای منه دیل دیل اووخوویان

 

یازی دان سن گولاخ آس اوچدی گویه قووش تاواسی

یادیماسالما اوو ماهنی توویوغووم اوچدی گوویه

 

فاطیمه یاس کبودین گیبی اولمیش یاراسی

منی یاندیردی گدن گویده فریکلر سیره سی

 

اولدوزی یاتماز اونین گویده اوتورموش بالاسی

بیرتک اونازلی گلین گدمگینه یان مامیشام

 

اوناپروانه۱ یانیبدیر همی ده روخساراسی۲

اوندا زهرا نیشانی واردی اولیپ یاس کبود؟

 

یاشی اون سگیزیدی اوچدی گویه پرواناسی

گنه آغلاتمامنی تبلی بالالار قووشیمین۳

 

تبی قیرخیدی سو اوولدی جانیمین بیرپاراسی

اووخوودیم آیت کرسی پیله دیم لب لرینه

 

چتین اوولدی بالامین بندکفن باغلاماسی

یوکمین دردی آغورگلدی یتیش داده حسین

من گنهکارم آقام سن علی اصغرآتاسی

 

سنی آند ویرم آقا اووزگوونووآ  آلاهووا

 

اووچدی مرجانیم اگر گالسین آقامصطافاسی۴

زلزله گلدی یرین گویلین آلا قووش آپارا

 

تسلیت منن اونا هرکیمین اولسا یاراسی

آرزوآلدی اتکدن اورگه سالدی یادا

 

یاشلی کیپریکلرینن یازدی محرم  هاواسی

 

۱و۲به ترتیب نام خاله ومادرم

۳منظور بیماران تبدار...

۴پسرم =مصطفی

بازهم گریه ام را در آورد یاد زخمی شدن "گلوی "اصغر

وسینه های پرشیررباب که انگار از باد خوابش نمی برد!!!

چشمانم پرخون است و دوباره قلبم کوه غم شده

نمی دانم آیا عزای قاسم است یا عروسی اش

یکا یک یاد مادرانی افتادم که قلبشان داغدار است

عزاگرفته گونه هاوسوخته اند)گر گرفته اندو

 حنا هه روی دست مانده اند

هرزخمی خوب می شود جز زخم زبان!که خوب نمی شود

گفتند:آیا جواب داد داروهای طبیب؟"

جواب حرفم بگیر ! ای که برایم  کر کری می خوانی

از سرنوشت بخوان که پرواز کردبه آسمان مرغی که باید در تابه می سوخت!

یادم نینداز اون ترانه ی ترکی را !مرغم پریدبه آسمان

مانندفاطمه ی یاس کبود بود زخمهایش!

مرا به آتش کشیدکوچ کبکهای ردیف شده درآسمان

ستاره اش"استعاره از چشم"نمی خوابد هرکه فرزندش درآسمان نشسته

تنها من به رفتن باناز عروسم نسوخته ام

برای او پروانه ورخساره هم سوختند

حتما اونشانی از زهرا یا س کبود دارد

۱۸ساله بود که به آسمان پرواز کرد

ودوباره به گریه ام انداخت تن تبدار مرغ های آسمانم

تبش چهل بود که آب شد نیمه ی جانم

آیت الکرسی را خواندم وبه لبهایش دمیدم

دشوار شد بستن بندهای کفن

درد کوله ام افزوده شد برس به فریادم حسین!

من گنهکار هستم ولی تو پدر علی اصغری!(یعنی امام ومعصومی)

تورا قسم به روزهایت وخدایت آقا!

اگر مرجانم پرواز کرد مصطفی یش را حفظ کن

زلزله آمد ودل زمین رابه دست آورد و  مرغهایش رابردبه آسمان

تسلیت من به هرکسی که زخمی شده(از مصایب روزگار)

آرزو یاد:" عزیزان" را از دامن گرفت وبه قلب داد(ازدست به دل داد)

وبا مژگان خیس>نم اشک نوشت هوای محرم را

این هم ترجمه به درخواست دوست مهربان و آذری زبانم الهه فیاضی  

 

 

نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1392ساعت 17:46 توسط آرزو|

این شعربراساس خاطره ایست ازنوردیده ام مرجان که درهیجدهمین بهارزندگی اش

(سوم خرداد۹۱)مرادربرهوت زمین رهاکردوآسمانی شد.

(منوببخشیدنمی خواستم ناراحتتون کنم اما آخه همین روزابودکه خیالش تخت شده بود

 وبختش داشت می خوابید .

درایام شهادت حضرت زهرا(س)ضجه می زدم که خدایا...شفای عاجل وکامل دخترمو

ازتومی خوام و....

 

 لیله الرقایب/ شب آرزوها ...فرشته هابردنش>آخه اونا آرزو داشتن مرجان دریایی منو

ببرن پیش خودشون توی آسمونا.

 


نسل باران است...

 میراثم که

 خاک  رامی خورد!

                 دلم می ریزد...

                                 روی دامنم...

صدایش برخاسته ....

                         ازنم

                             می پیچد...

                                درهوای خانه ام

                                 بوی یاس کبودمی خواهم

یادم که می آید...

              نمی رود دیگر

                      اول ماه نیسان

                              آسمان غرید

                                       ناله می کردم

                                          درخلوت حیات...

                                                          عاجزازهرجا

                                                             دست تنهایم...

                                                                     روبه بالارفت

               گاه می خوردم ...

                                  یک غلط  بی جا!

                                             گاه می شستم...

                                                     دست وروی غم

 تابم ازدس رفت

              گفتم خدایا!

                            بگو!

                           سگ شو نسرین

                                   درازایش خوب کن اورا

                                                     معجزه کن باز

پنجره وابود

        بوی نم پیچید

                      دخترنازم

                      بوی نم  می خواست

فصل باران بود

              درد لامذهب

                    می بریداورا...

                       همسرم یک هو

                                  شمعدانی را

                                               ازحیاط آورد

بوی خاک ونم؟

        دست به دست هم

                     می سرود!

                              مرجان!

اوشنیدانگار!

            محوبودم من...

                   واژه واژه گل...

                         می شکفت خنده...

                                          ناگهان پرزد!

                                                       من پذیرفتم

نسل باران است...

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه هشتم فروردین 1392ساعت 11:44 توسط آرزو|

تقدیم به  «الهه فیاضی»عزیزم  که  هفت سینش رانوشیدم!

 

نگو 

وقتی نباشم.....۱

               

                       همیشه بهاری تو

                                      همیشه بهار!

 

ومن چون سبزه ای

 

                 به تو گره خورده ام

نگو

            سفید چشمم تو را آزرده


بگو

              که ترس نداری


                             از سیاه بازی های شب


                                                        عروسک های دهکده

غرق دریایی

                 پر از مرجان

ترانه ای در :

شعرهای من ۲می شوم

               زلالی دو تیله ات

                         صدای شیشه ات

 

                                                دلم را ربود


ابر بهار من !

                  ببار !

                        خیسم کن!

                        حتی اگر سنگ باشم

بگو که هستی

                       برای من!

                                        برای او!

بخند تا بشکفد

                             شعر سرخ آرزو!

۱*مطلع شعری که چندروزیش الهه جان سروده بود

۲*نام وبلاگ الهه فیاضی عزیزم

 

نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1392ساعت 12:33 توسط آرزو|


آخرين مطالب
» یک سال گذشت ....
» آوای دل تنگ
» زلزله گلدی یرین گوویلین آلا...
» نسل باران
» نگووقتی نباشم....
» می پایمت...
» آمد...رفت...
» روسری آبی من!
» تادرودی دیگر
» صیادچه میخواهی؟

Design By : Pichak